De VPRO had na VPRO Boeken nog niet genoeg van mij. Er volgde een uitnodiging voor ‘Nooit meer slapen’, het onvolprezen interviewprogramma dat altijd van 0.00 tot 1.00 uur ’s nachts plaatsvindt. Ik geloof niet dat ik het Mediapark in Hilversum al eens bij daglicht heb gezien, want de laatste keer dat ik daar was, was voor ook een uur radio, toen in de avonduren: voor het programma ‘Kunststof’ – inmiddels wegbezuinigd, geloof ik, of op het punt om wegbezuinigd te worden. Ook Nederland is, net als Vlaanderen, nijver bezig om cultuur de nek om te wringen. Het programma ging zo snel voorbij, dat het einde ervan nogal abrupt komt, zeker voor mij, nog halverwege een zin, en me onbewust van het feit dat het eindmuziekje al was ingestart.
Daarvoor was ik te gast bij Passa Porta in Brussel, waar al sinds enige tijd een reeks loopt die de Passa Podcast heet, en die gaat over de vraag welke geboden er gelden in de literatuur. Je krijgt vooraf een lijst met uitspraken van schrijvers over de kunst, over het mechaniek van het schrijven, en de vraag is om er enkele uit te kiezen, en er zelf een ‘wet’ aan toe te voegen.
En dan was er nog Pompidou, op 27 november. Je zou zeggen: oefening genoeg om los van de tekst van het boek zelf iets over het boek te zeggen zonder steeds in haperingen te vervallen. Maar drie keer raden… Ik heb toch echt een schriftelijke natuur, vrees ik.
Marc Reugebrink — De Inwijkeling 