foto: © Saskia Vanderstichele
NL
Marc Reugebrink (Goor, 1960) is een Nederlandse auteur die al meer dan 25 jaar in Vlaanderen woont. Hij debuteerde als dichter in 1988, publiceerde essays (De inwijkeling (2002) en het met de Literatuurprijs van de Provincie Oost-Vlaanderen bekroonde Het geluk van de kunst (2012)), en vanaf 1998 romans, waarvan Het grote uitstel in 2008 De Gouden Uil Literatuurprijs won (toentertijd naast de AKO- en Libris-prijzen één van de drie grote literatuurprijzen in het Nederlandse taalgebied). Hij was actief als recensent voor o.a. De Groene Amsterdammer, de Volkskrant, De Morgen en De Standaard, de krant waarvoor hij nog steeds regelmatig schrijft. Daarnaast was hij eind jaren tachtig redacteur van het Groningse literaire festival ‘Herfstschrift’ en in de jaren negentig en begin jaren 2000 redacteur van verschillende literaire tijdschriften, waaronder De Gids en yang.
Zijn verhuizing naar België heeft in zijn werk de nodige sporen achtergelaten. Het motief van de ‘inwijkeling’ was voordien al in zijn werk aanwezig: de buitenstaander die pogingen doet om tot een gemeenschap te behoren maar zijn eigen vreemdheid niet weet te overwinnen, speelt een rol in romans als Het grote uitstel (2007), Menens (2010), Het Belgisch huwelijk (2014), Zout (2019) en De vrouw die niet bestond (2022).
Die vreemdheid heeft niet per se met nationaliteit te maken. Steeds voert Reugebrink in zijn boeken een strijd tegen de onoverkomelijkheid van de dood, die van ons allen vreemdelingen maakt. Zijn met de Van der Hoogtprijs bekroonde poëziebundel Komgrond (1988) is een monument voor zijn vroeg overleden vader, maar tevens verzet tegen diens verdwijnen. In zijn na een lange poëziepauze verschenen dichtbundel Om honing gaat het niet (2023) wordt voortdurend gepoogd aan de kwetsbaarheid van het eigen lichaam te ontkomen. En in Het huis van de zalmen (2016) gaat het onder andere om de dood van de moeder en de herinneringen aan een bij een auto-ongeluk omgekomen zus, die ook al in Touchdown (2004) een belangrijke rol speelde. Het in 2025 verschenen Laatste man is misschien zijn persoonlijkste boek, waarin veel motieven uit eerder werk terugkomen.
Toch vindt Reugebrink zijn werk niet in de eerste plaats autobiografisch. Melancholisch, elegisch misschien, maar tegelijkertijd vol humor en ironie van iemand die weet dat zijn verzet vergeefs is en zich toch tegen die vergeefsheid blijft verzetten in een poging ergens een plek, een gemeenschap, een grote gedachte, zelfs een ideologie, of ook maar een mens te vinden die verlossing brengt.
D
Marc Reugebrink (Goor, 1960) ist ein niederländischer Autor, der seit über 25 Jahren in Flandern lebt. Er debütierte 1988 als Dichter, veröffentlichte Essays (De inwijkeling (‘Der Zugezogener’, 2002) und Het geluk van de kunst (‘Das Glück der Kunst’, 2012), ausgezeichnet mit dem Literaturpreis der Provinz Ostflandern), und ab 1998 Romane, von denen Het grote uitstel (‘Der große Aufschub’) 2008 mit dem De Gouden Uil Literatuurprijs ausgezeichnet wurde (damals neben dem AKO- und dem Libris-Preis einer der drei großen Literaturpreise im niederländischen Sprachraum). Er war als Rezensent tätig, u. a. für De Groene Amsterdammer, de Volkskrant, De Morgen und De Standaard, die Zeitung, für die er immer noch regelmäßig schreibt. Außerdem war er in den späten 1980er Jahren Redakteur des Groninger Literaturfestivals ‘Herfstschrift’ und in den 1990er und frühen 2000er Jahren Redakteur mehrerer Literaturzeitschriften, darunter De Gids und yang.
Sein Umzug nach Belgien hat Spuren in seinem Werk hinterlassen. Das Motiv des ‘inwijkeling’ war schon vorher in seinem Werk präsent: Der Außenseiter, der versucht, zu einer Gemeinschaft zu gehören, aber seine eigene Fremdheit nicht überwinden kann, spielt eine Rolle in Romanen wie Het grote uitstel (2007), Menens (‘Blutiger Ernst’, 2010), Het Belgisch huwelijk (‘Die Belgische Ehe’, 2014), Zout (‘Salz’, 2019) und De vrouw die niet bestond (‘Die Frau, die es nicht gab’, 2022).
Diese Fremdheit hat aber nicht unbedingt etwas mit der Nationalität zu tun. In seinen Büchern kämpft Reugebrink immer wieder gegen die Unüberwindbarkeit des Todes, der uns alle zu Fremden macht. Sein mit dem Van-der-Hoogt-Preis ausgezeichneter Gedichtband Komgrond (‘Hinterland’, 1988) ist ein Denkmal für seinen zu früh verstorbenen Vater, aber auch ein Protest gegen sein Verschwinden. In seinem nach einer langen Lyrikpause veröffentlichten Gedichtband Om honing gaat het niet (‘Um Honig geht es nicht’, 2023) wird immer wieder versucht, der Verletzlichkeit des eigenen Körpers zu entkommen. Het huis van de zalmen (‘Das Haus der Lachse’, 2016) handelt vom Tod der Mutter und den Erinnerungen an eine bei einem Autounfall getötete Schwester, die auch in Touchdown (2004) eine wichtige Rolle spielt. Der 2025 erschienene Laatste man (‘Letzter Mann’) ist vielleicht sein persönlichstes Buch, in dem viele Motive aus früheren Werken wiederkehren.
Dennoch betrachtet Reugebrink sein Werk nicht als primär autobiografisch. Es ist melancholisch, elegisch vielleicht, aber gleichzeitig voller Humor und Ironie von jemandem, der weiß, dass sein Widerstand vergeblich ist, und der dennoch weiter gegen diese Vergeblichkeit ankämpft in dem Versuch, irgendwo einen Ort, eine Gemeinschaft, einen großen Gedanken, sogar eine Ideologie, oder auch nur einen Menschen zu finden, der Erlösung bringt.
E
Marc Reugebrink (Goor, 1960) is a Dutch author who has lived in Flanders (Belgium) for more than 25 years. He made his debut as a poet in 1988, published essays (De inwijkeling (2002) and Het geluk van de kunst (2012), the last book awarded with the Province of East Flanders’ Literature Prize), and, from 1998, novels, of which Het grote uitstel (‘The Big Delay’) won De Gouden Uil Literatuurprijs in 2008 (at the time, besides the AKO and Libris prizes, one of the three major literature prizes in the Dutch-language region). He was active as a reviewer for, among others, De Groene Amsterdammer, de Volkskrant, De Morgen and De Standaard, the newspaper for which he still writes regularly. He was also editor of the Groningen literary festival ‘Herfstschrift’ in the late 1980s and editor of several literary magazines in the 1990s and early 2000s, including De Gids and yang.
His move to Belgium has left its mark in his work. The motif of the ‘inwijkeling’ (the stranger who has come to live here) was already present in his work before that: the outsider who makes attempts to belong to a community but fails to overcome his own strangeness, plays a role in novels such as Het grote uitstel (2007), Menens (‘Dead Serious’, 2010), Het Belgisch huwelijk (‘The Belgian Marriage’, 2014), Zout (‘Salt’, 2019) and De vrouw die niet bestond (‘The Woman Who Did Not Exist’,2022).
This strangeness does not necessarily have to do with nationality. In all his books, Reugebrink wages a battle against the insurmountability of death, which turns us all into strangers. His Van der Hoogt Prize-winning collection of poetry Komgrond (‘Hinterland’,1988) is a monument to his father, who died at an early age, but also a protest against his disappearance. In his collection of poetry Om honing gaat het niet (‘It’s not about the honey’, 2023), published after a long pause in poetry, there is a constant attempt to escape the vulnerability of one’s own body. Het huis van de zalmen (‘The House of Salmon’, 2016) is about the death of the mother and the memories of a sister killed in a car accident, which also played an important role in Touchdown (2004). The 2025 novel Laatste man (‘Last Man’) is perhaps his most personal book, in which many motifs from his earlier work reappear.
Yet Reugebrink does not consider his work to be primarily autobiographical. Melancholic, elegiac perhaps, but at the same time full of the humour and irony of someone who knows his resistance is futile and yet continues to resist that futility in an attempt to find a place somewhere, a community, a great idea, even an ideology, or just one human being that brings redemption.
Marc Reugebrink — De Inwijkeling 